Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

η μοναδική στιγμή

Φωτογραφία Κούλα Κασώτη
H φύση παίρνει σιγά τα φθινοπωρινά χρώματα της, συνεπής στον κύκλο που ορίζει η ίδια.Έφθασε το τέλος του έρωτα στα καλοκαιρινά παιχνίδια, που τα παρέσυρε ο άνεμος και τα σκόρπισε ανέμελα παντού. Το βλέμμα αφήνεται να παρακολουθεί ανήμπορο, νιώθοντας κοντά το ξελόγιασμα του χρόνου. Θλίψη συνοδεύει τους χωρισμούς που δεν άντεξαν στην ελπίδα.
Το μάνταλο στην πόρτα έχει μοιράσει  αντικλείδια και τα μοσχολούλουδα στρώνουν χαλί με το άρωμα τους.Όσοι επιβίωσαν θα μπορέσουν να κοιτάξουν πίσω. Οι αγκαλιές χρειάζονται να γεμίζουν με ζωή. 

Έτσι κι αυτή ,όλα τα χαμόγελα της τα έχει δώσει προσφορά στον χρόνο, που της χαρίζει μέρες στο κονάκι της. Χρειάζεται κάπου ν' ακουμπήσει. Το σήμερα κουβαλάει το χθες, το αύριο της είναι άγνωστο.
Με παρέα το μελαγχολικό κελάηδισμα των πουλιών και το ανησυχητικό γάβγισμα των σκύλων, ο περίπατος έχει τα δικά του αναγνωριστικά στοιχεία. Κουβαλά τις προσωπικές ανταύγειες της ψυχής, αναζητώντας να τις παντρέψει με κάθε λογής χρώματα της φύσης. Το ζευγάρωμα τους ήταν αναπάντεχο, αλλά τόσο συναινετικό όταν συναντήθηκαν στο ίδιο μονοπάτι.

«Πολλές αναμνήσεις, αναρίθμητες ευχές»

Το δικό της μονοπάτι, οδηγεί τα βήματα της στο ίδιο πάντα σημείο. Από εκεί καλοδέχεται με χαρά τα πλοία που έρχονται και από το ίδιο μέρος τους αποχαιρετά με πόνο καρδιάς. Συνηθισμένη πλέον σε αλλεπάλληλα συναισθήματα να αντιμάχονται πιο απ’ όλα θα τη διεκδικήσει, επαναλαμβάνει κάθε φορά την ίδια κίνηση, στο ίδιο σημείο αναφοράς, μέχρι να τη βρει η νύχτα να την προλάβει το φεγγάρι, ν’ αντικρίσει  απέναντι τα φώτα των σπιτιών στο χωριό, για να πάρει το δρόμο της επιστροφής στη μοναξιά της.

Η μέρα της είναι πάντα γεμάτη. Η νύχτα της γίνεται πιο εύκολη. Θ’ ανάψει ένα κερί που έχει κοντά στην πόρτα ,της αρέσει το λιγοστό φως, θα βάλει τον αγαπημένο της δίσκο στο πικάπ και θα ξαπλώσει πάνω στο χαλί μ’ ένα ποτό στο χέρι, ακούγοντας μόνο τον χτύπο της καρδιάς από τον σκύλο της. Όταν την παίρνει στην αγκαλιά του ο Μορφέας την γεμίζει  με όνειρα γεμάτα ταξίδια, απομακρύνοντας τις φοβίες της.
Το ξημέρωμα ανοίγει τις πόρτες του διάπλατες, που η ξελογιάστρα νύχτα γλίστρησε αθόρυβα στο μονοπάτι της!
Η επόμενη μέρα έχει να δείξει!
Καμιά φορά όταν αραχνιάζει η εικόνα στη σκέψη της ,βιάζεται να σύρει το φως της μέρας, τρέμουν τα χέρια της με τη σκέψη αναπόφευκτη.

Θα πάει να συναντήσει τη μοναδική στιγμή!


Τάσος Ορφανίδης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου