Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

μέσα από τις γρίλιες

Φωτογραφία Θάνος Χαρίσης


"Τα λόγια έρχονται πρόσχαρα  και η καρδιά  ανοιχτό βιβλίο"

H φύση έχει πάρει τα φθινοπωρινά χρώματα της, ενώ το γρασίδι έχει γεμίσει από φύλλα, στρωσίδια ανακούφισης ότι ο καιρός κυλά μέσα στις ισορροπίες του. Η μία εποχή παραδίδει σκυτάλη στην επόμενη, συνεπής στον κύκλο που ορίζει τη φύση και την ίδια την ζωή.

Καθώς φεύγει η ώρα, μέσα σε μια ειδυλλιακή ατμόσφαιρα τα λόγια έρχονται πρόσχαρα, η κουβέντα φέρνει γέλια χαράς και ευχαρίστησης. 

Κάποιες άλλες στιγμές άλλα λόγια, με το ρακί να ρέει ακόμη, να χαϊδεύει τη γλώσσα κι αυτή να λύνεται. Μια παρανυχίδα έκφρασης, εισβάλει σαν γρανίτης που δεν τεμαχίζεται. Τα λόγια  φυλλορροούν  σε αστάθμητες αφορμές. Τα πολεμοφόδια στερεύουν, όταν οι εστίες πάθους γίνονται πολλές.

Όσες φορές προσπαθώ να φιλιώσω με τον εαυτόν μου, έχω να κρατήσω τον φόβο στην απέναντι όχθη. Ο θυμός δεν είναι καλός σύμβουλος κι ο εγωισμός κατάρα, δεν συμπλέουν με σύνεση ούτε  με περηφάνια.

Γι' αυτό τον λόγο παίρνω μαζί μου στο ταξίδι τη σύμπνοια και την  ομόνοια, είναι καλοί οδηγοί.

Επιστρέφοντας στο σπίτι, φρόντισα τα ζωντανά . 
Πρόσεξα έξω στην αυλή συμφιλίωση, ο σκύλος με την γάτα τρώγανε μέσα απ’ το ίδιο πιάτο !!


Τάσος Ορφανίδης

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

οικογενειακοί θησαυροί

Φωτογραφία Θάνος Χαρίσης
"όταν πέσει ένα ντουβάρι του σπιτιού δεν θα το χτίσουν τα ίδια χέρια"

Κάθε οικογένεια έχει φυλαγμένα  τα δικά της κειμήλια. Από γενιά σε γενιά κληρονομούνται με σεβασμό και αφοσίωση. Είναι καλά κρυμμένα στα σεντούκια, στις καρδιές και στην ψυχή που κουβαλά ο καθένας. Μεταφράζονται σε φωτογραφίες που φέρουν αναμνήσεις, σε μικρά και μεγάλα κομψοτεχνήματα, στα λόγια του παππού και τα παραμύθια της γιαγιάς, στα μαγειρευτά και τα γλυκά της μάνας και στις αυστηρές αρχές του πατέρα με το απαλό του χάδι στο κεφάλι.

Σε δεύτερη μοίρα έρχονται τα περιουσιακά, ακίνητα και τιμαλφή. Είναι χρήσιμα όταν υπάρχουν για την πορεία της ζωής δεν αντιλέγω , βοήθημα ουσίας για να αντιπαρέρχονται οι κακουχίες.

Τα οικογενειακά θέματα συγκαταλέγονται στα κειμήλια, δεν προσπερνιούνται αδιάφορα, περιφρουρούνται όμως μέσα σε κλειστό δωμάτιο. Γι' αυτό τον λόγο  όταν ανοίξει η πόρτα, μαζί με τα περιστέρια βγαίνουν και μαύρα πουλιά.

Φαντάζομαι ότι κάθε οικογένεια έχει καλά κρυμμένα τα δικά της μυστικά, έχει τις δικές της δυσκολίες. Παλαιότερα η δυσκολία κάποιου μέλους γινότανε θέμα για τους υπόλοιπους και όλο αυτό θωρακιζόταν από την οικογένεια. Σήμερα έχουν χαλαρώσει οι δεσμοί ,οι κρίκοι δεν αντέχουν στις δυσκολίες και σπάζουν.

Όταν η οικογένεια καλείται να σεβαστεί τα κειμήλια της, έχει να κάνει με τους θησαυρούς που κληρονομούνται από τη μια γενιά στην άλλη. Είναι όλη αυτή η αγάπη και η κατάθεση ψυχής που ξόδεψαν απλόχερα οι γονείς προς τα παιδιά τους. Είναι οι δεσμοί αίματος που δένουν το κάθε μέλος της, οι ρίζες τους .Οι συνήθειες τους , η ίδια η ταυτότητα τους , που φέρνουν πιο κοντά τον ένα με τον άλλο.

Όταν θα φθάσει η ώρα που θ 'αναζητηθεί η δικαιοσύνη, μέσα στο βάθος της διαδρομής δεν σταθμίζονται τα οικονομικά οφέλη. Αναζητείται και καταγράφεται όλος ο θησαυρός που μαζεύτηκε από τα χρόνια της γέννησης μέχρι θανάτου. Η στάση ζωής όπως εκφράστηκε. Μέσα στα ίδια τους τα λάθη βρίσκονται οι θησαυροί τους. Αυτή είναι η κληρονομιά που αφήνουν με αξία οι γονείς.

Αν η βραχνή φωνή του παππού και η γλυκιά παρηγοριά της γιαγιάς με τις μυρωδιές απ' τα γλυκίσματα της, το χτύπημα της πόρτας με τον ερχομό του πατέρα, το κρασί στο τραπέζι με τους πλούσιους μεζέδες, το δάκρυ της μάνας στο προσκέφαλο του άρρωστου, ο καυγάς του πατέρα στη ζημιά του απρόσεκτου, ο περίπατος στο βουνό και το ψάρεμα μαζί του με τη βάρκα, παραμένουν ζωντανά, τότε η οικογένεια θα έχει καταφέρει να διαφυλάξει τα κειμήλια της.


Τάσος Ορφανίδης 




Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

γράμματα και λέξεις


Το βιβλίο των ποιημάτων του, ήταν αφημένο στην γωνία του κομοδίνου. 

Οι σελίδες του διπλωμένες με προσοχή  
μήπως και οι λέξεις πάρουν τον δρόμο της φυγής.

Τα κεφαλαία έχουν μεγαλύτερο βάρος
και τα μικρά γράμματα περισσότερα στον αριθμό. 
Μια λέξη ακόμη, λίγα γράμματα, να φέρουν ζύγι !

Το σκέφτηκε  σαν τόθελε να σωθεί η τον ένοιαζε μήπως χαθεί.
Το πήρε απόφαση. Έγραψε  κι ακούμπησε τα γράμματα ένα- ένα με προσοχή .  Ο ι κ ο γ έ ν ε ι α

Ο αγέρας μπήκε ορμητικός, 
τα φύλλα σκέπασαν το δωμάτιο ,
τα ποιήματα έντυσαν το κρεβάτι 
και οι λέξεις έλαμψαν σαν  φως !


Τάσος Ορφανίδης

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

ανατροπή χωρίς ντροπή

Θάνος Χαρίσης "αποσύνθεση"
Από τη μαύρη μέρα που χτύπησε την πόρτα μας η κρίση, σε κάθε επίσκεψη της φέρνει  δώρα αποσύνθεσης .Μεταξύ αυτών  την ανεργία, τη διχόνοια, τη νεύρωση .Σε κάθε σπιτικό αφήνει το επισκεπτήριο της και βάζει τη σφραγίδα της, ως "ακατάλληλο προς χρήση".Σαν τότε που βάζανε οι μηχανικοί μια βούλα σε κάθε σπίτι, όταν χτύπησε ο σεισμός τη Θεσσαλονίκη. Ανάλογα με το χρώμα επιτρεπόταν η κατοίκηση η όχι. Κόκκινο, πράσινο, πορτοκαλί, μπλε, μαύρο, σαν το κοινοβούλιο.

Θυμάμαι ότι γίναμε όλοι μια παρέα ,όσοι δεν είχαμε να πάμε σ’ άλλη πόλη μετοικήσαμε σε σκηνές, στα βουνά για ασφάλεια. Μοιραζόμασταν το καρβέλι με τον άλλον, μια κουβέρτα, ένα μεταφορικό μέσο, μια εξυπηρέτηση.

Αν και δύσκολες συνθήκες παρεχόταν ασφάλεια. Σήμερα ο όρος αυτός έχει πάρει διαγραφή από το καθημερινό λεξιλόγιό μας .

Αν και γράφηκαν πολλά χρόνια εργασίας, δίχως ασφάλεια  ανασφαλείς.
Χωρίς ασφάλεια υγείας, σύνταξης, χωρίς χρήμα, για τα παιδιά, για το φαΐ, χωρίς τίποτα, χωρίς ένα γαμώτο .

Σε αυτή την φάση, έχουν περιορισθεί τα εθιμικά προνόμια. Ψωνίζει, καθαρίζει, μαγειρεύει, όποιος βρίσκεται στο σπίτι, μετά την δουλειά, χωρίς δουλειά.

Βλέπεις και χαίρεσαι για αυτή την ανατροπή, χωρίς ντροπή.  Υπάρχει ανταπόκριση στις απαιτήσεις της εποχής, αναγνωρίσθηκε η λέξη αλληλεγγύη μέσα στο σπίτι, αντιμετωπίσθηκαν τα εθιμικά δικαιώματα,αναδείχθηκε η ανάγκη σύμπραξης, η επιθυμία να προσεγγίσουμε το πρόβλημα, να βρούμε λύση από κοινού.

Τελευταία βλέπεις περισσότερο μικτό πληθυσμό στις λαϊκές, στα παντοπωλεία, στα μανάβικα, στον χασάπη, στο σχολείο των παιδιών.

 Οχι μόνο μέσα στο σπίτι  αλλά παντού, χωρίς ντροπή μπορεί να γίνει κάθε ανατροπή. Όταν πέφτουν τα τείχη χωρίς φοβίες και ενοχές ,αποκαλύπτεται  το αληθινό πρόσωπο της κοινωνίας.

Η κρίση επιβλήθηκε τεχνηέντως. Όταν ο καθένας μπορέσει να κοιτάξει τον εαυτόν του, θα τον κρίνει, ίσως να τον λυπηθεί, αλλά ευτυχώς που μπόρεσε.

"ένα δάκρυ πονεμένο μαρτυρά τις αμβιβολίες η τις ενοχές"

Τάσος Ορφανίδης