Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016

Καθημερινά με σκέψεις και με λόγια Τ.Ο


Όταν βυθίστηκα στις έννοιες, βρέθηκα σε φίλια νερά
ήθελα να νιώθω λεύτερος !
Όταν ταξίδευα με πυξίδα την γνώμη τους
συνήθως έριχνα το σκάφος στα βράχια.
Θέλησα να βρω την δική μου ρότα,
εκεί συμφιλιώθηκα με τις αμφιβολίες μου!
Πρόσεξε φίλε αφουγκράσου τον εαυτόν σου,
ίσως αναγνωρίσεις τη δική σου φωνή !


Ανάμεσα σε σένα και σε μένα βρίσκεται το βλέμμα μας,
άλλο είναι εκείνο που προσκαλεί κι άλλο εκείνο που προκαλεί.
Η διαφορά τους είναι κάτι ανάμεσα σε θάλασσες και βουνά,
σε λίμνες και ποτάμια


Σαν φουκαράς και κουρελής,λούστηκα με ψέμα,
έδυσε ο ήλιος της καρδιάς,απόκαμε και δεν παλεύει


Αχ θάλασσα μου δεν μπορώ να σ’ αγκαλιάσω με τα χέρια μου,
αλλά σ’ έχω φυλάξει με τα μάτια μου


Ανάμεσα στον τρόπο σκέψης των άλλων εσύ κράτησε τον δικό σου


Βροντοφώναξε ένας απελπισμένος κι οι υπόλοιποι φταρνίστηκαν,
λογίζομαι μήπως είχε τη σκέψη του πάνω τους!


Στα λάθη μετράνε οι πληρωμές,
ακριβό βγαίνει το ποτό που μας μέθυσε


Ο θάνατος όσες φορές μ’ επισκέφθηκε,
με βρήκε αξιοθρήνητο και με παράτησε.
Έτσι όπως πάμε θα την γλυτώνω συνέχεια!


Κρυμμένες κάπου εκεί στο βάθος της ομίχλης,
οι διαδρομές ανοίγονται μπροστά μας


Σκιάστηκα σήμερα,
ένιωσα ότι γέρασα
και δεν πρόλαβα να σας γνωρίσω.


Τώρα αρχίζει η επόμενη μέρα,
όταν η βροχή κοπάσει τα δάκρυα ξενυχτάνε.


Μου έχουν απομείνει γνώριμοι,
ο άνεμος και το κύμα.
Μας έχει συμφιλιώσει η αγρίμια μας.


Κι εγώ που νόμιζα ότι ταξίδευα.
Ήταν ο χρόνος απατηλός,
που μ’ άφησε μέσα στο ψέμα να ζω με νοσταλγία.


Για σήμερα ήταν να χαρείς, μη το λησμονήσεις.
Το μεθύσι, ξαργυρώνεται με καλό κρασί.


Θυμήθηκαν τα δάκρυα πως πόνεσαν.
Το μαχαίρι δεν υπολογίζει θύματα,
πονάει στο κόψιμο.


Έκρυψα το πρόσωπο μου,
για να αποφύγω τη σκέψη σας.


Στη φωτιά καίγονται οι λεπτοδείκτες,
με ρακί και νότες.
Καθώς κυλά η ώρα έκανα ταίρι με την μαγεία,
ένιωσα να μοιράζομαι με το παιχνίδι των λέξεων,
αλλά με ξεπέρασε η παρουσία σας με δάκρυα στα μάτια!


Με κέρασαν ποτό
αλλά εγώ το προσπέρασα.
Αρκέστηκα σε παλιό μεθύσι.


Έμεινα αρκετά εκτεθειμένος,
συχνά μου συμβαίνει τον τελευταίο καιρό.


Tο ομολογώ φοβάμαι, όσο κι αν θαρραλέα συμπεριφέρομαι.
H ταυτότητα μου δεν έχει σημασία,είμαι αυτό που νομίζεις.


Τι συμβαίνει με τόσες απορίες;
γιατί τόσο βιασύνη;
Η πόρτα μαντάλωσε και το κλειδί έμεινε απ'έξω ,
ποιον να φωνάξω, όλοι φύγανε.


Oι κουβέντες μας έμειναν κρεμασμένες πίσω απ' τη πόρτα.
Καμιά φορά μέσα στο μισοσκόταδο λαθεύω την σειρά τους.


Όταν χρειάστηκε κάπου να ακουμπήσω,
εσύ μ' άφησες να γυροφέρνω.
Έγειρα παρέα με τα νυχτοπούλια,
το ζευγάρωμα απ' τις γάτες
κι έναν τύπο που μ' άφησε να μοιραστούμε το παγκάκι του!


Μόνο οι σελίδες ενός διαβασμένου βιβλίου,
μπορούν να μου θυμίσουν ότι πέρασα από εκεί.


Βαριεστημένες σέρνονται οι ώρες και οι μέρες,
έμειναν να παλεύουν με τις παλιές συνήθειες.


Ας ήταν του χεριού μου την ατιμία να πετροβολήσω,
αυτή η κακούργα θα μάζευε τις πέτρες
και θα τις έκανε σαμάρι.


Ανάμεσα στα χρώματα του φθινοπώρου,
διάλεξα αυτό που ταιριάζει με τα μάτια σου.


Μη περιμένεις να σου πω καληνύχτα,
θα παραμείνω ξάγρυπνος.


Η τυχερή σου μέρα το νούμερο 7.
7 μέρες,7 χάριτες,7 αμαρτίες,7 αρετές.


Ακόμη  δεν έμαθα να διαβάζω ,
κρίμα που πέρασα τόσα χρόνια αμόρφωτος.

Άνοιξε καημένε μου την πόρτα  να φύγουν τα φαντάσματα, ξημέρωσε!
Πίσω απ’ τις κουρτίνες οι πρώτες ακτίνες  σε καλημερίζουν,
σου ‘κλεισαν το μάτι πονηρά και σου χαμογέλασε το φως της μέρας !


Ανάμεσα στους 12 κανόνες συμπεριφοράς που μου σέρβιραν,
διάλεξα το Νο 6, έτσι γιατί μου άρεσε !
Άρπαξα την ευκαιρία, απόφαση είναι αυτή δεν πάει χαρισμένη!
Εξάλλου πάντοτε μόνος στην ερημιά βάδιζα,
κάθε όαση μου χαλούσε την διάθεση.
Μόνο  μια καμήλα μου χάρισε το χαμόγελο της
όταν υπέκυψα στη γοητεία της!


Μου είναι δύσκολο να πετάξω,
μα αν τα καταφέρω είμαι βέβαιος ότι θα βρεθώ ανάμεσα σας.
Η συντροφιά βρίσκεται όπου την αναζητήσεις.
Για τα συναισθήματα αγάπης δεν πήρε κανείς αποκλειστικότητα.


Τάσος Ορφανίδης

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2016

Ελπίδα



Θάνος Χαρίσης 
Ελπίδα! 
μια πινελιά στα ακριβά σου μάτια.
Μαζεύτηκε πολύ κουράγιο!

Φτάνει να ανοίξει διαδρομές στο βάθος της ομίχλης.
Φτάνει κι ας είναι λιγοστό το φως!


Τάσος Ορφανίδης

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Μια ιστορία σαν όμορφο παραμύθι

"Μια ιστορία σαν όμορφο παραμύθι"

Μια φορά κι ένα καιρό ένα ερωτευμένο ζευγάρι , αποφάσισε να συνεχίσει την ζωή του μέσα σ’ ένα παραμύθι.

Ένα όμορφο πρωινό, μια μικρή νεράιδα πέρασε απ’ τη χαραμάδα του μισάνοιχτου παραθύρου της όμορφης κοπέλας. Στο μαγικό της ραβδί είχε περασμένο ένα δαχτυλίδι.

Την πλησίασε και την έσπρωξε απαλά με το ραβδάκι της για να ξυπνήσει. Εκείνη μόλις άνοιξε τα μάτια της, σ’ όλο το δωμάτιο εμφανίστηκαν μικρές πεταλούδες, που άρχισαν να κάθονται γύρω της . Η κοπέλα άρχισε να πιάνει κουβέντα μαζί τους,μέχρι που της αποκάλυψαν ότι κρύβουν την μικρή νεράιδα.

Τα μπλε μάτια της , άνοιξαν διάπλατα απ’ την έκπληξη όταν η μικρή νεράιδα κάθισε πάνω στο χέρι της . Πλησίασε το δάχτυλο της και τ’ ακούμπησε με το ραβδάκι της .

Αμέσως άρχισαν να αναβοσβήνουν φώτα, πολλά, πανέμορφα, σαν να δέχθηκε την επίσκεψη του ουράνιου τόξου. Δυο μάτια ξεπρόβαλαν μέσα απ’ το διάχυτο φως, δυο πανέμορφα φωτεινά μάτια, γεμάτα αγάπη από ένα όμορφο μελαψό παλικάρι. Η μακριά του γενειάδα της χάιδευε το πρόσωπο όσο το πλούσιο φως έλουζε τα μαλλιά της κι αυτή ένιωθε θαλπωρή να τη διαπερνά. Το πρόσωπο της μικρής ομορφιάς έφεξε σαν ηλιαχτίδα ντυμένη με πλούσιες φορεσιές.

Εκείνος την πλησίασε σιγά, της έπιασε το χέρι, της το χάιδεψε απαλά και  της πέρασε στο δάχτυλο το μαργαριταρένιο δαχτυλίδι που έφερε η μικρή νεράιδα. Το δωμάτιο γέμισε με ένα μπλε φως σαν τα μάτια της, λαμπερό σαν το πρόσωπο της και φωτεινό σαν την καρδιά της. Η αγκαλιά του ήταν πλούσια σε χάδια, γεμάτη αγάπη και τρυφερή από έρωτα.

Όταν ήρθε η νύχτα, νότες γέμισαν το δωμάτιο, να συνοδεύουν μέχρι το ξημέρωμα τα χαμόγελα που άφησαν πίσω τους οι πεταλούδες  ! 
Μικρά αστέρια στόλισαν το φεγγάρι σαν μικρά πολύχρωμα αγριολούλουδα της άνοιξης! 
Η μέρα φάνηκε να καθυστερεί, όταν τα φώτα μακριά στη θάλασσα έπαυσαν να αχνοφέγγουν! Με το πρωινό ξύπνημα τα χάιδεψε στο φως της, καλωσορίζοντας τον έρωτα!Ο  ήλιος και η θάλασσα άπλωσαν τα πέπλα τους σε καλές μέρες, φυλάσσοντας τις όμορφες μελωδίες!
Η σιγαλιά αμπάρωσε καλά τις πόρτες!Παγίδεψαν το όνειρο τους στο ξημέρωμα να μη τους λησμονήσει !

Τάσος Ορφανίδης

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

ένα γεια

Βαγγέλης Παλιούρας
Το όνειρο μου έκρυβε μυστικά.
Μου είπε ένα γεια με ένα βλέμμα,
μου είπε ένα ναι με ένα νεύμα.

Τάσος Ορφανίδης

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

το φως της μέρας !

Μιχάλης Ματζαβίνος 

Οι πρώτες ακτίνες καλημερίζουν,

σου χαμογέλασε το φως της μέρας !


Τάσος Ορφανίδης

επιθυμίες!


Χριστίνα Σαραφιανού

Το βλέμμα χάνεται αφηρημένο στη σκέψη.

Αδημονώ να φυσήξει ο Βαρδάρης,ένα ζεστό αποπνικτικό απόγευμα.
Ανακουφίζομαι, όταν τα νυχτερινά σύννεφα,προσφέρουν απλόχερα την υγρασία τους.
Προτιμώ τον ήλιο,όταν διαλύει την νυχτερινή ομίχλη.

Χρειάζομαι να ζωγραφίσω ξανά τα όνειρα μου.

Τάσος Ορφανίδης

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2016

παράπονο


Μιχάλης Ματζαβίνος


Όταν χρειάστηκε κάπου να ακουμπήσω,
εσύ μ' άφησες να γυροφέρνω.
Έγειρα  παρέα με τα νυχτοπούλια, 
το ζευγάρωμα απ' τις γάτες
κι έναν τύπο που 'θελε να μοιραστούμε το παγκάκι!


Τάσος Ορφανίδης 

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

Πλούσια της μοναξιάς τα αισθήματα


Θάνος Χαρίσης

" πλούσια της μοναξιάς τα αισθήματα  "

Αλίμονο σε εκείνους που βαριά κοιμούνται,λησμονημένοι από έρωτα.
Τα μάτια για τους κολασμένους έγιναν θαμποί καθρέπτες.
Κρυμμένοι μέσα στο σκοτάδι,αφήνουν ένα δάκρυ στο φεγγαρόφωτο για την υπόληψη τους.

Οι γειτονιές ξέμειναν  από αισθήματα.
Το φεγγάρι βιαστικό αποφεύγει το κυνήγι μου. 
Πλούσια θαρρώ πως θα ‘ναι η μοναξιά,ξεχωρίζουν οι καλές της φορεσιές.
Την ακούμπησα σε στίχους και σε νότες, εκεί κρύφτηκαν οι μελωδίες για να παγιδέψουν τα όνειρα!

Προκλητικό το κάλεσμα στους απόντες,για όσο κρατά η καρδιά τους. 
Πονεμένο το τραγούδι όταν σφυρίζουν αδιάφορα!Μ΄ έβαλαν σε σκέψεις όταν συνάντησαν το χάδι μου.


Τάσος Ορφανίδης 

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

το τέλος


Θάνος Χαρίσης


μόνο η βροχή μπορεί να  αγκαλιάσει μέσα στα σύννεφα ,την κρυμμένη ομορφιά ."

Επώδυνο φαίνεται το τέλος!
Η υστερία δεν είναι δική μου,
απομεινάρι δικό σου θα ΄ναι.
Το βλέμμα σου δεν πρόλαβε τη γύμνια να σκεπάσει.

Άργησες να κοιτάξεις δίπλα σου.
η αδιαφορία, έχει το δικό της νόμισμα!

Για να γεφυρώσεις ότι γκρέμισες,
πρέπει να βρεις το μονοπάτι μου.
Ας είναι παλιό,
το αναγέννησε η απουσία σου.
Η ανατροπή δεν είναι πικρή, είναι σκληρή!

Τάσος Ορφανίδης


Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

Όταν συνάντησα τον γιο μου!



Θάνος Χαρίσης 

Όταν συνάντησα τον γιο μου!

Σχεδιάζοντας το μέλλον, συνάντησα τον γιο μου.
Τον καμάρωσα , τον κοίταξα από πάνω ως κάτω
Απ’ τη κορφή ως τα νύχια.
Πόσο μου έμοιαζε!

Συγκράτησα τις κινήσεις του.
Νόμισα ότι τον χάνω,
καθώς άπλωνε τα χέρια ψηλά προς τον ουρανό,
ν’ αγγίξει φευγαλέες πράξεις που έπαιζαν με όνειρα.
Το παιχνίδι του μου φάνηκε απόμακρο.

Άκουσα φωνές γύρω μου, πολλές, μακρινές, απόρθητες.
Ήμουνα εγώ που καλούσα τον γιο μου, όταν σχεδίαζα το μέλλον του!


Τάσος Ορφανίδης






Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

Άπνοια

Θάνος Χαρίσης 

Μεσάνυχτα,

βαρέθηκα την άπνοια και τις ρομαντικές νύχτες,

μου ‘λειψαν ο αγέρας και τα φουσκωμένα πανιά.

Πανσέληνος,

με νότες μαγικές θέλησα να κλέψω τα μυστικά της νύχτας,
μα στο ακρογιάλι  με συνάντησε το φως των αστεριών.

Ξημέρωμα, 

οι ερωτευμένοι σημάδεψαν τους κώδικες στο ολόγιομο φεγγάρι,

κρίμα να πάει χαμένη μια τόσο ρομαντική βραδιά.

Τάσος Ορφανίδης 

"περίσσεμα"

Θάνος Χαρίσης 


περίσσεμα "


γέμισα σήμερα ομορφιές ,

αυτό που  σου περίσσεψε,

είναι ότι  μου ανήκει.


Τάσος Ορφανίδης