Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

Το ακριβό μου

Θάνος Χαρίσης

"Το ακριβό μου"

Μη με βαράτε παραπάνω απ’ όσο αντέχω
Όταν οι πληγές θα γιάνουν, μόνο την μανία  σας θα θυμάμαι
Κι όταν θα γίνει κομμάτια η μέρα μου, η νύχτα θα με ξεχάσει
Εσείς μόνο το δικαίωμα νάχετε να μ’ επισκέπτεστε
Γιατί εγώ δεν θα σας ξεχάσω κι όταν το παραθύρι δεν μπάζει αέρα, τα χέρια σας θα θυμάμαι
Κι όταν το τζάμι έχει σπάσει εγώ θα το κολλήσω, γιατί η ρωγμή θα με πληγώνει κι εγώ δεν μπορώ άλλα τραύματα
Η ψυχή μου έχει μεγάλες τρύπες να επουλώσει
Το μόνο λίγο το δικό μου, δεν είναι πολύ δικό σας
Είναι το αρκετό μου, που μου κλέψατε χωρίς το χαμόγελο μου

Κι αυτό εγώ το έχω ακριβό, δεν το φυλακίζω.  

Τάσος Ορφανίδης

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

το χθες

Μιχάλης Ματζαβίνος
"το χθες" 

Ανάμεσα σε τοίχους και γραμμές,
ταξίδεψε η σκέψη μου,
έψαχνε να βρει το χθες.

Με μουσικές και με φωνές,
συναντηθήκαμε σ’ αυτό το  πανηγύρι
κι εσύ ήπιες κόκκινο κρασί σ’ ένα μικρό ποτήρι.

Mου πέρασαν όλες οι σκιές,
με ήπιες σε μια ρουφηξιά
 σαν νάτανε ψες


Κι όταν αντέδρασα στο ημίφως,
με τα χείλη και τα μάτια κλειστά,
πήρες το γνωστό σου ύφος.

Δεν είχα περιθώρια πολλά,
σφράγισα τα μυστικά,
ήτανε άλλος ένας Μύθος.


Τότε εσύ τράβηξες μια τζούρα

κι ο καπνός σου ήταν πλάνη για φιγούρα.

Τάσος Ορφανίδης 

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Δύσκολα χρόνια

"Δύσκολα χρόνια"

Ήρθε ο χειμώνας
μας τα χάλασε φέτος ο καιρός
άλλο φθινόπωρο κι άλλο χειμώνας
εποχές διάδοχες και μόνες

η μια προετοιμάζει για τα δύσκολα
και η άλλη είναι δύσκολα
 
η σόμπα χωρίς ξύλα
τα τζάκι δίχως  φωτιά
λειψό  πετρέλαιο, πολύ υγρασία
έρχεται παγωνιά

ευλογημένες μέρες οι γιορτές, λένε
μετρημένα σπίτια με χαρά
άλλα τόσα με ελλείψεις
τι και πως να δικαιολογήσεις
  
τα παιδιά ρωτάνε
τι τους απαντάμε
πολύ κατήφεια
μεγάλη ανημποριά.

δύσκολα χρόνια
πολλά τα γιατί.
τι να πεις σ’ ένα παιδί
δεν χωράει υπεκφυγή

όλα στα μισά
μισή δουλειά
μισή καρδιά
μισό τραπέζι
μισή χαρά
όλα μια αναποδιά

τι να πεις σ΄ένα παιδί
πώς να του κόψεις στη μέση την ζωή
πώς να νιώσει τα μισά

έχει μάθει σ’ολόκληρη  χαρά.


Τάσος Ορφανίδης

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

μέσα από τις γρίλιες

Φωτογραφία Θάνος Χαρίσης


"Τα λόγια έρχονται πρόσχαρα  και η καρδιά  ανοιχτό βιβλίο"

H φύση έχει πάρει τα φθινοπωρινά χρώματα της, ενώ το γρασίδι έχει γεμίσει από φύλλα, στρωσίδια ανακούφισης ότι ο καιρός κυλά μέσα στις ισορροπίες του. Η μία εποχή παραδίδει σκυτάλη στην επόμενη, συνεπής στον κύκλο που ορίζει τη φύση και την ίδια την ζωή.

Καθώς φεύγει η ώρα, μέσα σε μια ειδυλλιακή ατμόσφαιρα τα λόγια έρχονται πρόσχαρα, η κουβέντα φέρνει γέλια χαράς και ευχαρίστησης. 

Κάποιες άλλες στιγμές άλλα λόγια, με το ρακί να ρέει ακόμη, να χαϊδεύει τη γλώσσα κι αυτή να λύνεται. Μια παρανυχίδα έκφρασης, εισβάλει σαν γρανίτης που δεν τεμαχίζεται. Τα λόγια  φυλλορροούν  σε αστάθμητες αφορμές. Τα πολεμοφόδια στερεύουν, όταν οι εστίες πάθους γίνονται πολλές.

Όσες φορές προσπαθώ να φιλιώσω με τον εαυτόν μου, έχω να κρατήσω τον φόβο στην απέναντι όχθη. Ο θυμός δεν είναι καλός σύμβουλος κι ο εγωισμός κατάρα, δεν συμπλέουν με σύνεση ούτε  με περηφάνια.

Γι' αυτό τον λόγο παίρνω μαζί μου στο ταξίδι τη σύμπνοια και την  ομόνοια, είναι καλοί οδηγοί.

Επιστρέφοντας στο σπίτι, φρόντισα τα ζωντανά . 
Πρόσεξα έξω στην αυλή συμφιλίωση, ο σκύλος με την γάτα τρώγανε μέσα απ’ το ίδιο πιάτο !!


Τάσος Ορφανίδης

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

οικογενειακοί θησαυροί

Φωτογραφία Θάνος Χαρίσης
"όταν πέσει ένα ντουβάρι του σπιτιού δεν θα το χτίσουν τα ίδια χέρια"

Κάθε οικογένεια έχει φυλαγμένα  τα δικά της κειμήλια. Από γενιά σε γενιά κληρονομούνται με σεβασμό και αφοσίωση. Είναι καλά κρυμμένα στα σεντούκια, στις καρδιές και στην ψυχή που κουβαλά ο καθένας. Μεταφράζονται σε φωτογραφίες που φέρουν αναμνήσεις, σε μικρά και μεγάλα κομψοτεχνήματα, στα λόγια του παππού και τα παραμύθια της γιαγιάς, στα μαγειρευτά και τα γλυκά της μάνας και στις αυστηρές αρχές του πατέρα με το απαλό του χάδι στο κεφάλι.

Σε δεύτερη μοίρα έρχονται τα περιουσιακά, ακίνητα και τιμαλφή. Είναι χρήσιμα όταν υπάρχουν για την πορεία της ζωής δεν αντιλέγω , βοήθημα ουσίας για να αντιπαρέρχονται οι κακουχίες.

Τα οικογενειακά θέματα συγκαταλέγονται στα κειμήλια, δεν προσπερνιούνται αδιάφορα, περιφρουρούνται όμως μέσα σε κλειστό δωμάτιο. Γι' αυτό τον λόγο  όταν ανοίξει η πόρτα, μαζί με τα περιστέρια βγαίνουν και μαύρα πουλιά.

Φαντάζομαι ότι κάθε οικογένεια έχει καλά κρυμμένα τα δικά της μυστικά, έχει τις δικές της δυσκολίες. Παλαιότερα η δυσκολία κάποιου μέλους γινότανε θέμα για τους υπόλοιπους και όλο αυτό θωρακιζόταν από την οικογένεια. Σήμερα έχουν χαλαρώσει οι δεσμοί ,οι κρίκοι δεν αντέχουν στις δυσκολίες και σπάζουν.

Όταν η οικογένεια καλείται να σεβαστεί τα κειμήλια της, έχει να κάνει με τους θησαυρούς που κληρονομούνται από τη μια γενιά στην άλλη. Είναι όλη αυτή η αγάπη και η κατάθεση ψυχής που ξόδεψαν απλόχερα οι γονείς προς τα παιδιά τους. Είναι οι δεσμοί αίματος που δένουν το κάθε μέλος της, οι ρίζες τους .Οι συνήθειες τους , η ίδια η ταυτότητα τους , που φέρνουν πιο κοντά τον ένα με τον άλλο.

Όταν θα φθάσει η ώρα που θ 'αναζητηθεί η δικαιοσύνη, μέσα στο βάθος της διαδρομής δεν σταθμίζονται τα οικονομικά οφέλη. Αναζητείται και καταγράφεται όλος ο θησαυρός που μαζεύτηκε από τα χρόνια της γέννησης μέχρι θανάτου. Η στάση ζωής όπως εκφράστηκε. Μέσα στα ίδια τους τα λάθη βρίσκονται οι θησαυροί τους. Αυτή είναι η κληρονομιά που αφήνουν με αξία οι γονείς.

Αν η βραχνή φωνή του παππού και η γλυκιά παρηγοριά της γιαγιάς με τις μυρωδιές απ' τα γλυκίσματα της, το χτύπημα της πόρτας με τον ερχομό του πατέρα, το κρασί στο τραπέζι με τους πλούσιους μεζέδες, το δάκρυ της μάνας στο προσκέφαλο του άρρωστου, ο καυγάς του πατέρα στη ζημιά του απρόσεκτου, ο περίπατος στο βουνό και το ψάρεμα μαζί του με τη βάρκα, παραμένουν ζωντανά, τότε η οικογένεια θα έχει καταφέρει να διαφυλάξει τα κειμήλια της.


Τάσος Ορφανίδης 




Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

γράμματα και λέξεις


Το βιβλίο των ποιημάτων του, ήταν αφημένο στην γωνία του κομοδίνου. 

Οι σελίδες του διπλωμένες με προσοχή  
μήπως και οι λέξεις πάρουν τον δρόμο της φυγής.

Τα κεφαλαία έχουν μεγαλύτερο βάρος
και τα μικρά γράμματα περισσότερα στον αριθμό. 
Μια λέξη ακόμη, λίγα γράμματα, να φέρουν ζύγι !

Το σκέφτηκε  σαν τόθελε να σωθεί η τον ένοιαζε μήπως χαθεί.
Το πήρε απόφαση. Έγραψε  κι ακούμπησε τα γράμματα ένα- ένα με προσοχή .  Ο ι κ ο γ έ ν ε ι α

Ο αγέρας μπήκε ορμητικός, 
τα φύλλα σκέπασαν το δωμάτιο ,
τα ποιήματα έντυσαν το κρεβάτι 
και οι λέξεις έλαμψαν σαν  φως !


Τάσος Ορφανίδης

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

ανατροπή χωρίς ντροπή

Θάνος Χαρίσης "αποσύνθεση"
Από τη μαύρη μέρα που χτύπησε την πόρτα μας η κρίση, σε κάθε επίσκεψη της φέρνει  δώρα αποσύνθεσης .Μεταξύ αυτών  την ανεργία, τη διχόνοια, τη νεύρωση .Σε κάθε σπιτικό αφήνει το επισκεπτήριο της και βάζει τη σφραγίδα της, ως "ακατάλληλο προς χρήση".Σαν τότε που βάζανε οι μηχανικοί μια βούλα σε κάθε σπίτι, όταν χτύπησε ο σεισμός τη Θεσσαλονίκη. Ανάλογα με το χρώμα επιτρεπόταν η κατοίκηση η όχι. Κόκκινο, πράσινο, πορτοκαλί, μπλε, μαύρο, σαν το κοινοβούλιο.

Θυμάμαι ότι γίναμε όλοι μια παρέα ,όσοι δεν είχαμε να πάμε σ’ άλλη πόλη μετοικήσαμε σε σκηνές, στα βουνά για ασφάλεια. Μοιραζόμασταν το καρβέλι με τον άλλον, μια κουβέρτα, ένα μεταφορικό μέσο, μια εξυπηρέτηση.

Αν και δύσκολες συνθήκες παρεχόταν ασφάλεια. Σήμερα ο όρος αυτός έχει πάρει διαγραφή από το καθημερινό λεξιλόγιό μας .

Αν και γράφηκαν πολλά χρόνια εργασίας, δίχως ασφάλεια  ανασφαλείς.
Χωρίς ασφάλεια υγείας, σύνταξης, χωρίς χρήμα, για τα παιδιά, για το φαΐ, χωρίς τίποτα, χωρίς ένα γαμώτο .

Σε αυτή την φάση, έχουν περιορισθεί τα εθιμικά προνόμια. Ψωνίζει, καθαρίζει, μαγειρεύει, όποιος βρίσκεται στο σπίτι, μετά την δουλειά, χωρίς δουλειά.

Βλέπεις και χαίρεσαι για αυτή την ανατροπή, χωρίς ντροπή.  Υπάρχει ανταπόκριση στις απαιτήσεις της εποχής, αναγνωρίσθηκε η λέξη αλληλεγγύη μέσα στο σπίτι, αντιμετωπίσθηκαν τα εθιμικά δικαιώματα,αναδείχθηκε η ανάγκη σύμπραξης, η επιθυμία να προσεγγίσουμε το πρόβλημα, να βρούμε λύση από κοινού.

Τελευταία βλέπεις περισσότερο μικτό πληθυσμό στις λαϊκές, στα παντοπωλεία, στα μανάβικα, στον χασάπη, στο σχολείο των παιδιών.

 Οχι μόνο μέσα στο σπίτι  αλλά παντού, χωρίς ντροπή μπορεί να γίνει κάθε ανατροπή. Όταν πέφτουν τα τείχη χωρίς φοβίες και ενοχές ,αποκαλύπτεται  το αληθινό πρόσωπο της κοινωνίας.

Η κρίση επιβλήθηκε τεχνηέντως. Όταν ο καθένας μπορέσει να κοιτάξει τον εαυτόν του, θα τον κρίνει, ίσως να τον λυπηθεί, αλλά ευτυχώς που μπόρεσε.

"ένα δάκρυ πονεμένο μαρτυρά τις αμβιβολίες η τις ενοχές"

Τάσος Ορφανίδης

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016

Καθημερινά με σκέψεις και με λόγια Τ.Ο


Όταν βυθίστηκα στις έννοιες, βρέθηκα σε φίλια νερά
ήθελα να νιώθω λεύτερος !
Όταν ταξίδευα με πυξίδα την γνώμη τους
συνήθως έριχνα το σκάφος στα βράχια.
Θέλησα να βρω την δική μου ρότα,
εκεί συμφιλιώθηκα με τις αμφιβολίες μου!
Πρόσεξε φίλε αφουγκράσου τον εαυτόν σου,
ίσως αναγνωρίσεις τη δική σου φωνή !


Ανάμεσα σε σένα και σε μένα βρίσκεται το βλέμμα μας,
άλλο είναι εκείνο που προσκαλεί κι άλλο εκείνο που προκαλεί.
Η διαφορά τους είναι κάτι ανάμεσα σε θάλασσες και βουνά,
σε λίμνες και ποτάμια


Σαν φουκαράς και κουρελής,λούστηκα με ψέμα,
έδυσε ο ήλιος της καρδιάς,απόκαμε και δεν παλεύει


Αχ θάλασσα μου δεν μπορώ να σ’ αγκαλιάσω με τα χέρια μου,
αλλά σ’ έχω φυλάξει με τα μάτια μου


Ανάμεσα στον τρόπο σκέψης των άλλων εσύ κράτησε τον δικό σου


Βροντοφώναξε ένας απελπισμένος κι οι υπόλοιποι φταρνίστηκαν,
λογίζομαι μήπως είχε τη σκέψη του πάνω τους!


Στα λάθη μετράνε οι πληρωμές,
ακριβό βγαίνει το ποτό που μας μέθυσε


Ο θάνατος όσες φορές μ’ επισκέφθηκε,
με βρήκε αξιοθρήνητο και με παράτησε.
Έτσι όπως πάμε θα την γλυτώνω συνέχεια!


Κρυμμένες κάπου εκεί στο βάθος της ομίχλης,
οι διαδρομές ανοίγονται μπροστά μας


Σκιάστηκα σήμερα,
ένιωσα ότι γέρασα
και δεν πρόλαβα να σας γνωρίσω.


Τώρα αρχίζει η επόμενη μέρα,
όταν η βροχή κοπάσει τα δάκρυα ξενυχτάνε.


Μου έχουν απομείνει γνώριμοι,
ο άνεμος και το κύμα.
Μας έχει συμφιλιώσει η αγρίμια μας.


Κι εγώ που νόμιζα ότι ταξίδευα.
Ήταν ο χρόνος απατηλός,
που μ’ άφησε μέσα στο ψέμα να ζω με νοσταλγία.


Για σήμερα ήταν να χαρείς, μη το λησμονήσεις.
Το μεθύσι, ξαργυρώνεται με καλό κρασί.


Θυμήθηκαν τα δάκρυα πως πόνεσαν.
Το μαχαίρι δεν υπολογίζει θύματα,
πονάει στο κόψιμο.


Έκρυψα το πρόσωπο μου,
για να αποφύγω τη σκέψη σας.


Στη φωτιά καίγονται οι λεπτοδείκτες,
με ρακί και νότες.
Καθώς κυλά η ώρα έκανα ταίρι με την μαγεία,
ένιωσα να μοιράζομαι με το παιχνίδι των λέξεων,
αλλά με ξεπέρασε η παρουσία σας με δάκρυα στα μάτια!


Με κέρασαν ποτό
αλλά εγώ το προσπέρασα.
Αρκέστηκα σε παλιό μεθύσι.


Έμεινα αρκετά εκτεθειμένος,
συχνά μου συμβαίνει τον τελευταίο καιρό.


Tο ομολογώ φοβάμαι, όσο κι αν θαρραλέα συμπεριφέρομαι.
H ταυτότητα μου δεν έχει σημασία,είμαι αυτό που νομίζεις.


Τι συμβαίνει με τόσες απορίες;
γιατί τόσο βιασύνη;
Η πόρτα μαντάλωσε και το κλειδί έμεινε απ'έξω ,
ποιον να φωνάξω, όλοι φύγανε.


Oι κουβέντες μας έμειναν κρεμασμένες πίσω απ' τη πόρτα.
Καμιά φορά μέσα στο μισοσκόταδο λαθεύω την σειρά τους.


Όταν χρειάστηκε κάπου να ακουμπήσω,
εσύ μ' άφησες να γυροφέρνω.
Έγειρα παρέα με τα νυχτοπούλια,
το ζευγάρωμα απ' τις γάτες
κι έναν τύπο που μ' άφησε να μοιραστούμε το παγκάκι του!


Μόνο οι σελίδες ενός διαβασμένου βιβλίου,
μπορούν να μου θυμίσουν ότι πέρασα από εκεί.


Βαριεστημένες σέρνονται οι ώρες και οι μέρες,
έμειναν να παλεύουν με τις παλιές συνήθειες.


Ας ήταν του χεριού μου την ατιμία να πετροβολήσω,
αυτή η κακούργα θα μάζευε τις πέτρες
και θα τις έκανε σαμάρι.


Ανάμεσα στα χρώματα του φθινοπώρου,
διάλεξα αυτό που ταιριάζει με τα μάτια σου.


Μη περιμένεις να σου πω καληνύχτα,
θα παραμείνω ξάγρυπνος.


Η τυχερή σου μέρα το νούμερο 7.
7 μέρες,7 χάριτες,7 αμαρτίες,7 αρετές.


Ακόμη  δεν έμαθα να διαβάζω ,
κρίμα που πέρασα τόσα χρόνια αμόρφωτος.

Άνοιξε καημένε μου την πόρτα  να φύγουν τα φαντάσματα, ξημέρωσε!
Πίσω απ’ τις κουρτίνες οι πρώτες ακτίνες  σε καλημερίζουν,
σου ‘κλεισαν το μάτι πονηρά και σου χαμογέλασε το φως της μέρας !


Ανάμεσα στους 12 κανόνες συμπεριφοράς που μου σέρβιραν,
διάλεξα το Νο 6, έτσι γιατί μου άρεσε !
Άρπαξα την ευκαιρία, απόφαση είναι αυτή δεν πάει χαρισμένη!
Εξάλλου πάντοτε μόνος στην ερημιά βάδιζα,
κάθε όαση μου χαλούσε την διάθεση.
Μόνο  μια καμήλα μου χάρισε το χαμόγελο της
όταν υπέκυψα στη γοητεία της!


Μου είναι δύσκολο να πετάξω,
μα αν τα καταφέρω είμαι βέβαιος ότι θα βρεθώ ανάμεσα σας.
Η συντροφιά βρίσκεται όπου την αναζητήσεις.
Για τα συναισθήματα αγάπης δεν πήρε κανείς αποκλειστικότητα.


Τάσος Ορφανίδης

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2016

Ελπίδα



Θάνος Χαρίσης 
Ελπίδα! 
μια πινελιά στα ακριβά σου μάτια.
Μαζεύτηκε πολύ κουράγιο!

Φτάνει να ανοίξει διαδρομές στο βάθος της ομίχλης.
Φτάνει κι ας είναι λιγοστό το φως!


Τάσος Ορφανίδης

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Μια ιστορία σαν όμορφο παραμύθι

"Μια ιστορία σαν όμορφο παραμύθι"

Μια φορά κι ένα καιρό ένα ερωτευμένο ζευγάρι , αποφάσισε να συνεχίσει την ζωή του μέσα σ’ ένα παραμύθι.

Ένα όμορφο πρωινό, μια μικρή νεράιδα πέρασε απ’ τη χαραμάδα του μισάνοιχτου παραθύρου της όμορφης κοπέλας. Στο μαγικό της ραβδί είχε περασμένο ένα δαχτυλίδι.

Την πλησίασε και την έσπρωξε απαλά με το ραβδάκι της για να ξυπνήσει. Εκείνη μόλις άνοιξε τα μάτια της, σ’ όλο το δωμάτιο εμφανίστηκαν μικρές πεταλούδες, που άρχισαν να κάθονται γύρω της . Η κοπέλα άρχισε να πιάνει κουβέντα μαζί τους,μέχρι που της αποκάλυψαν ότι κρύβουν την μικρή νεράιδα.

Τα μπλε μάτια της , άνοιξαν διάπλατα απ’ την έκπληξη όταν η μικρή νεράιδα κάθισε πάνω στο χέρι της . Πλησίασε το δάχτυλο της και τ’ ακούμπησε με το ραβδάκι της .

Αμέσως άρχισαν να αναβοσβήνουν φώτα, πολλά, πανέμορφα, σαν να δέχθηκε την επίσκεψη του ουράνιου τόξου. Δυο μάτια ξεπρόβαλαν μέσα απ’ το διάχυτο φως, δυο πανέμορφα φωτεινά μάτια, γεμάτα αγάπη από ένα όμορφο μελαψό παλικάρι. Η μακριά του γενειάδα της χάιδευε το πρόσωπο όσο το πλούσιο φως έλουζε τα μαλλιά της κι αυτή ένιωθε θαλπωρή να τη διαπερνά. Το πρόσωπο της μικρής ομορφιάς έφεξε σαν ηλιαχτίδα ντυμένη με πλούσιες φορεσιές.

Εκείνος την πλησίασε σιγά, της έπιασε το χέρι, της το χάιδεψε απαλά και  της πέρασε στο δάχτυλο το μαργαριταρένιο δαχτυλίδι που έφερε η μικρή νεράιδα. Το δωμάτιο γέμισε με ένα μπλε φως σαν τα μάτια της, λαμπερό σαν το πρόσωπο της και φωτεινό σαν την καρδιά της. Η αγκαλιά του ήταν πλούσια σε χάδια, γεμάτη αγάπη και τρυφερή από έρωτα.

Όταν ήρθε η νύχτα, νότες γέμισαν το δωμάτιο, να συνοδεύουν μέχρι το ξημέρωμα τα χαμόγελα που άφησαν πίσω τους οι πεταλούδες  ! 
Μικρά αστέρια στόλισαν το φεγγάρι σαν μικρά πολύχρωμα αγριολούλουδα της άνοιξης! 
Η μέρα φάνηκε να καθυστερεί, όταν τα φώτα μακριά στη θάλασσα έπαυσαν να αχνοφέγγουν! Με το πρωινό ξύπνημα τα χάιδεψε στο φως της, καλωσορίζοντας τον έρωτα!Ο  ήλιος και η θάλασσα άπλωσαν τα πέπλα τους σε καλές μέρες, φυλάσσοντας τις όμορφες μελωδίες!
Η σιγαλιά αμπάρωσε καλά τις πόρτες!Παγίδεψαν το όνειρο τους στο ξημέρωμα να μη τους λησμονήσει !

Τάσος Ορφανίδης

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

ένα γεια

Βαγγέλης Παλιούρας
Το όνειρο μου έκρυβε μυστικά.
Μου είπε ένα γεια με ένα βλέμμα,
μου είπε ένα ναι με ένα νεύμα.

Τάσος Ορφανίδης

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

το φως της μέρας !

Μιχάλης Ματζαβίνος 

Οι πρώτες ακτίνες καλημερίζουν,

σου χαμογέλασε το φως της μέρας !


Τάσος Ορφανίδης

επιθυμίες!


Χριστίνα Σαραφιανού

Το βλέμμα χάνεται αφηρημένο στη σκέψη.

Αδημονώ να φυσήξει ο Βαρδάρης,ένα ζεστό αποπνικτικό απόγευμα.
Ανακουφίζομαι, όταν τα νυχτερινά σύννεφα,προσφέρουν απλόχερα την υγρασία τους.
Προτιμώ τον ήλιο,όταν διαλύει την νυχτερινή ομίχλη.

Χρειάζομαι να ζωγραφίσω ξανά τα όνειρα μου.

Τάσος Ορφανίδης

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2016

παράπονο


Μιχάλης Ματζαβίνος


Όταν χρειάστηκε κάπου να ακουμπήσω,
εσύ μ' άφησες να γυροφέρνω.
Έγειρα  παρέα με τα νυχτοπούλια, 
το ζευγάρωμα απ' τις γάτες
κι έναν τύπο που 'θελε να μοιραστούμε το παγκάκι!


Τάσος Ορφανίδης 

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

Πλούσια της μοναξιάς τα αισθήματα


Θάνος Χαρίσης

" πλούσια της μοναξιάς τα αισθήματα  "

Αλίμονο σε εκείνους που βαριά κοιμούνται,λησμονημένοι από έρωτα.
Τα μάτια για τους κολασμένους έγιναν θαμποί καθρέπτες.
Κρυμμένοι μέσα στο σκοτάδι,αφήνουν ένα δάκρυ στο φεγγαρόφωτο για την υπόληψη τους.

Οι γειτονιές ξέμειναν  από αισθήματα.
Το φεγγάρι βιαστικό αποφεύγει το κυνήγι μου. 
Πλούσια θαρρώ πως θα ‘ναι η μοναξιά,ξεχωρίζουν οι καλές της φορεσιές.
Την ακούμπησα σε στίχους και σε νότες, εκεί κρύφτηκαν οι μελωδίες για να παγιδέψουν τα όνειρα!

Προκλητικό το κάλεσμα στους απόντες,για όσο κρατά η καρδιά τους. 
Πονεμένο το τραγούδι όταν σφυρίζουν αδιάφορα!Μ΄ έβαλαν σε σκέψεις όταν συνάντησαν το χάδι μου.


Τάσος Ορφανίδης 

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

το τέλος


Θάνος Χαρίσης


μόνο η βροχή μπορεί να  αγκαλιάσει μέσα στα σύννεφα ,την κρυμμένη ομορφιά ."

Επώδυνο φαίνεται το τέλος!
Η υστερία δεν είναι δική μου,
απομεινάρι δικό σου θα ΄ναι.
Το βλέμμα σου δεν πρόλαβε τη γύμνια να σκεπάσει.

Άργησες να κοιτάξεις δίπλα σου.
η αδιαφορία, έχει το δικό της νόμισμα!

Για να γεφυρώσεις ότι γκρέμισες,
πρέπει να βρεις το μονοπάτι μου.
Ας είναι παλιό,
το αναγέννησε η απουσία σου.
Η ανατροπή δεν είναι πικρή, είναι σκληρή!

Τάσος Ορφανίδης


Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

Όταν συνάντησα τον γιο μου!



Θάνος Χαρίσης 

Όταν συνάντησα τον γιο μου!

Σχεδιάζοντας το μέλλον, συνάντησα τον γιο μου.
Τον καμάρωσα , τον κοίταξα από πάνω ως κάτω
Απ’ τη κορφή ως τα νύχια.
Πόσο μου έμοιαζε!

Συγκράτησα τις κινήσεις του.
Νόμισα ότι τον χάνω,
καθώς άπλωνε τα χέρια ψηλά προς τον ουρανό,
ν’ αγγίξει φευγαλέες πράξεις που έπαιζαν με όνειρα.
Το παιχνίδι του μου φάνηκε απόμακρο.

Άκουσα φωνές γύρω μου, πολλές, μακρινές, απόρθητες.
Ήμουνα εγώ που καλούσα τον γιο μου, όταν σχεδίαζα το μέλλον του!


Τάσος Ορφανίδης






Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

Άπνοια

Θάνος Χαρίσης 

Μεσάνυχτα,

βαρέθηκα την άπνοια και τις ρομαντικές νύχτες,

μου ‘λειψαν ο αγέρας και τα φουσκωμένα πανιά.

Πανσέληνος,

με νότες μαγικές θέλησα να κλέψω τα μυστικά της νύχτας,
μα στο ακρογιάλι  με συνάντησε το φως των αστεριών.

Ξημέρωμα, 

οι ερωτευμένοι σημάδεψαν τους κώδικες στο ολόγιομο φεγγάρι,

κρίμα να πάει χαμένη μια τόσο ρομαντική βραδιά.

Τάσος Ορφανίδης 

"περίσσεμα"

Θάνος Χαρίσης 


περίσσεμα "


γέμισα σήμερα ομορφιές ,

αυτό που  σου περίσσεψε,

είναι ότι  μου ανήκει.


Τάσος Ορφανίδης 

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

"οι μάγισσες του κάστρου" του Τάσου Ορφανίδη





 Με το φως της μέρας, οι μάγισσες του κάστρου φοβούνται να ξεπορτίσουν!

*
Φώναξε πιο δυνατά,
θέλω να αφουγκραστώ τα μυστικά περάσματα

*
Μαζεύτηκε πολύ κουράγιο
ίσως τα καταφέρω αυτή τη φορά

*
Ένα μήνυμα θέλησα να στείλω
αλλά σκόνταψε στο πλακόστρωτο της πόρτας

*
Όταν έχασα το κουράγιο μου
το βρήκα εκεί που το εγκατέλειψα!

*
Με τρύπιες τσέπες
μόνο ο έρωτας μας εμπιστεύεται,
αυξήθηκε ο πληθυσμός σε ρομαντικούς διαβάτες

*
Το σακάκι είναι στην κρεμάστρα
δική σου και η τραγιάσκα,
τ' αναγνώρισα καθώς με κοίταξαν κατάματα

*
Αν ήξερα πως να κρατηθώ
 με τη δική σου φορεσιά θα ‘θελα να δραπετεύσω

*

Δίστασα σήμερα ν' αποφασίσω
τίνος στην πόρτα να βρεθώ,
αυτή θαρρώ ήταν που άνοιξα πρωτύτερα

*

Αν θέλεις να τρέξεις τρέξε,
αλλά να ξέρεις, τίποτε δεν χάνεται
 με μια στάλα βροχής

*
Είναι θαυμάσια η ζωή,
αν συστηθείς με τις ομορφιές της

*

Ακόμη και οι βαθυστόχαστες σκέψεις
 οδηγούν σε σχέδια πλάνα !

*

Τους το ‘πα, πως αν φυτρώσουν οι λογικές
τα αισθήματα θα κάμουν κόμμα με την αγανάκτηση

*

Λίγο θέλει η λευτεριά να βγει απ’ τα σωθικά,
ο ήχος της φωνής της ξεστράτισε


*
Ξέφτισαν οι ελπίδες μας,
ξενύχτησαν με  σαπιοκάραβο σε λανθασμένη ρότα

*

Λίγο θέλει η μαγκούρα να ισώσει το κορμί,
μα οι αναστενάρηδες χορεύουνε σε αναμμένα  κάρβουνα

*

 Ας τολμήσουν να σερβίρουν άλλο  παραμύθι,
 έμαθα να κωπηλατώ  σε ταραγμένες θάλασσες

*

Αν αγριέψω θα κονταροχτυπηθώ,
 μα αν λουφάξω θα πλανευτώ

*

Μετρήθηκε λάθος τ’ ανάστημα,
έπεσε  μακρύ το πουλόβερ και κοντό το πανταλόνι  

*

Το ρολόι του κάστρου χτύπησε μεσάνυχτα 
εδώ θα μαζευτούμε οι ξενύχτηδες
κοντολογίς να μετρήσουμε το μπόι μας

*
Μεσάνυχτα ,
θέλησα να κλέψω τα μυστικά της νύχτας
και κρυφοκοίταξα

*

  "οι νότες συνάντησαν το φως των αστεριών να γίνουνε  ζευγάρι
 κι  η πανσέληνος δεν άφησε στιγμή να της ξεφύγει η μαγική βραδιά!"

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

"Τσακισμένες σελίδες" με δίπλωμα τιμητικό από τη Διεθνή εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών


Μια ευχάριστη έκπληξη με περίμενε.. Ένα κομμάτι χαρτί γεμάτο εικόνες, συναισθήματα, λέξεις κι ας είναι γραμμένο τυπικά για να δηλώσει κάτι. Για μένα πάντως είναι μια ευγενική χειρονομία που αγκαλιάζει  τα ποιήματα μου «τσακισμένες σελίδες».

Ευχαριστώ

Τάσος Ορφανίδης 

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

κουβέντες με αγκάθια του Τάσου Ορφανίδη

Καθώς κυλά η ώρα,
έκανα ταίρι με την μαγεία,
να βρω τα καλά κρυμμένα μυστικά,
όσα δεν μοιράζονται
αλλά ζουν μέσα στο σκοτάδι.   

Μιχάλης Ματζαβίνος

Η φύση ξελογιάστρα,
μ' έπνιξε
μ'ένα σμήνος απο μέλισσες

Με ξέβρασε το κύμα,
αγριεμένης θάλασσας,
σε μια παρέα τσούχτρες

Οι ακτίνες του ήλιου,
λάθεψαν με χελιδόνι,
που ξεχάστηκε στην άνοιξη

Η άνοιξη,
μου χαμογέλασε,
με δάκρυα στα μάτια

Τα ντουβάρια,
 χαροπαλεύουν
 στην ασχήμια τους

Η κοινωνία σιδερόφραχτη,
ψάχνει τη περηφάνεια της

Η φύση με μεράκι
στήνει
τα δικά της πανηγύρια

Τα μπουμπούκια αν ανθίσουν,
με χρώματα πλέκουν
τις αντιθέσεις τους

Τα αγριολούλουδα μαράθηκαν,
 πήραν μαζί τους
 τις αντοχές μας

Είναι η στιγμή του κλικ,
αφήστε την χαρά,
να σας επισκεφθεί.

Έχω και για σε μια πόζα,
την καλύτερη,
την ξελογιάστρα πόζα.

Προκλητικό το κάλεσμα,
 μα είναι μόνο,
 ένα κομμάτι κόκκινο πανί

Τα χελιδόνια κουβαλάνε το γέλιο της άνοιξης ,
το κλάμα τους το αφήνουν,
να πάει με τους άστεγους.

Όταν τα χρώματα,
αντιπαλεύουν την ομορφιά τους,
κάδρα φτιάχνουν

Μια γατούλα κι ένας σκύλος
μ’ έβαλαν σε σκέψεις
όταν  συνάντησαν το χάδι μου

Οι γειτονιές,
ξέμειναν από ταυτότητα,
χρειάζονται πλέον διαβατήριο

Τα συναισθήματα έχουν ριζώσει,
μα κάθε τόσο εμφανίζονται
σαν μικρά πολύχρωμα λουλούδια της άνοιξης .

Τα σπίτια του κάποτε
δεν στέκονται όρθια,
ξέμειναν από όνειρα

Το φεγγάρι  βιαστικό
έχει περπατήσει,
αποφεύγοντας το κυνήγι μου

Θα 'θελα,
να σας κοίταζα στα μάτια,
έτσι όπως παλιά θυμάμαι

Να σε πνίξω,
σ' ένα ποτήρι κρασί,
η να χαθώ ;

Ζήλεψα,
να κλέψω με τα μάτια μου,
εκείνο που μου λείπει

Τι να σου κάνει η βροχή,
το γέλιο το έχουμε κρατήσει

Προετοιμάζομαι για το καλοκαίρι
 αλλά ακόμη βρίσκομαι
 στην άνοιξη

Ότι νιώθω για  δικό μου,
 να το μοιράζομαι,
 με όσους μπορώ