Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

φτάνει


Μπάνσκι

 Μου φτάνει για σήμερα  ν’ αποχαιρετήσω τους νεκρούς.

Φόρεσα μαντίλι, έδεσα τα μαλλιά,
άφησα τα δάκρυα μου να περιφέρονται ανάμεσα τους.

Οι πατούσες  σκληρές, 
σαν την πέτρα που βρίσκεται στο πέλμα από κάτω,
στενάζει απ’ το βάρος που κουβάλησα μονάχος.

Πόσο χρειάζομαι ακόμη για να προφτάσω άλλους νεκρούς

Ένα χαμόγελο, ένα δάκρυ, 
μια σταγόνα έρωτα,
ένα χάδι ένα φιλί .

Δεν φτάνει, μόνο μια στιγμή.

Τάσος Ορφανίδης

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

αναχώρηση


φωτογραφία Κατερίνα Μαργέτη
Κοίταξε το ρολόι της, νυσταγμένα. Έπαιξε αρκετές φορές τα μάτια,  μέχρι να συνειδητοποιήσει την ώρα. Η πτήση της ήταν το απόγευμα, είχε χρόνο για να ετοιμαστεί. Είναι η μόνη φορά που δεν της άρεσε το ταξίδι .Άφηνε πολλά πίσω της, το καλοκαίρι που πέρασε ,την παραλία που δεν πήγε, τη μοναξιά του φθινοπώρου.  Όσα είχε ν’ αντιμετωπίσει μπροστά, της βάραιναν το κεφάλι, άπειρα  συναισθήματα.
Το είχε σκεφθεί πολλές φορές, έψαχνε να βρει εναλλακτικές, αλλά καμία τελικά δεν ήταν η βολική.
Πήρε διστακτικά το ημερολόγιο της κι έγραψε για σήμερα

«γόπα πεταμένη,
έχε το νου σου , σαν χαθείς»

Τάσος Ορφανίδης

Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017

ηλιαχτίδα

Φώναξα  δυνατά με αγωνία,
όταν μια ηλιαχτίδα κάθισε πλάι μου,
ο ήχος της φωνής μου λοξοδρόμησε!
ένιωσα το απαλό της χάδι στο πρόσωπο,
σαν ένα φιλί νομίζω,
θα ήταν η πρώτη μου ειλικρινής  σχέση.

φωτογραφία Κούλα Κασώτη

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

μια αναπάντεχη συνάντηση

φωτογραφία Θάνος Χαρίσης

Όταν κοίταξε το ρολόι του, ήταν 12 ώρα. Έτσι συνειδητοποίησε, ότι στέκονταν έξω από το παράθυρο του ξενοδοχείου αρκετή ώρα. Το βλέμμα του κάθε τόσο, σέρνονταν προς εκείνη την κατεύθυνση. Ένιωθε εκτεθειμένος στους περαστικούς ,ντροπιασμένος για τον εαυτόν του.Οι ώρες τον μαστίγωναν αλύπητα..
Φιλιά , χέρια μπερδεμένα , κορμιά αναστατωμένα άφηναν την κόλαση γύρω τους αδιάφορα. Αλυσίδες αγκάλιασαν το δικό του κορμί , αγκάθια του μυαλού ξεκλείδωσαν την τρέλα του.Μια αναπάντεχη συνάντηση είχε μεγάλο κόστος.
Άδικο ήταν ,δυο δάκρυα πόνου κύλησαν  στο πρόσωπο του.Έχει ήδη πεθάνει είναι περιττό να μπήξει το δικό του μαχαίρι.Το ουρλιαχτό της νύχτας,τον έβγαλε απ’ τη κρυψώνα του, να πάψει να λουφάζει. Περίεργα  φαίνονται τα χρώματα της.
Έβαλε το χέρι στη μέσα τσέπη , έβγαλε ένα πιστόλι και το ακούμπησε στον κρόταφο. Τον κρότο του σκέπασαν τα περαστικά αυτοκίνητα, το αίμα του κύλησε στην άσφαλτο σ' ένα μικρό ρυάκι.
Την επόμενη μέρα, έμεινε μια κιμωλία να διαγράφει το περίγραμμα του.



Τάσος Ορφανίδης

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

αμίλητος


φωτογραφία Κατερίνα Μαργέτη

Εκεί στο βάθος του δρόμου, στο τέρμα του πάρκου, τον πήρε το μάτι της να βαδίζει με βήμα αργό. 
Τάχυνε λίγο μήπως τον προλάβει,χρειαζόταν εξηγήσεις. Γιατί αυτή η συμπεριφορά , δεν άξιζε λίγο την προσοχή του; Αυτός έστεκε πάντα αμίλητος, άκουγε τα δικά της, μα δεν έβγαζε λέξη. Χαμένος στον δικό του κόσμο, σ'αυτόν που δεν θέλει συντροφιά η μοναξιά .Χτυπημένος από την ανεργία κλείστηκε στον εαυτόν του, χωρίς μιλιά , χωρίς κάποια ζεστή ματιά στους γύρω του.
Κάποια μέρα δεν άντεξε, άνοιξε την πόρτα και του έδειξε τον δρόμο. Αυτός πάλι,  χωρίς να πει κουβέντα σηκώθηκε από τον καναπέ, την κοίταξε με ένα βλέμμα ταξιδεμένο, άναψε το τσιγάρο του αργά όπως συνήθως, πήρε το σακάκι του αφήνοντας πίσω του την σκόνη να γράφει το αποτύπωμα του.
Κοντοστάθηκε κι έτρεξε στο κατόπι του.
Λίγο πιο κάτω, σταμάτησε μπροστά σ' ένα φρεσκοβαμμένο τοίχο , πήρε ένα σπασμένο κεραμίδι που βρήκε πεταμένο κι έβγαλε το θυμό της  σε δύο στιχάκια, όσα στριφογυρίζουν στο μυαλό της όλες τις μέρες! 

"κι εσύ εδώ ν' αγναντεύεις το γκρίζο, 
ψυχές παραδομένες σε αδιέξοδες επιθυμίες" K.M

Τάσος Ορφανίδης